Onte recibín no meu correo electrónico unha carta. A persoa remitente, Chus Dovale nai de Paula, pedíame que a publicase no noso blogue. Desta maneira transmito as verbas de Chus e desde aquí doulle MIL GRAZAS.
Esta carta está dirigida a la maestra de mi hija Paula y autora de este blog, se llama Cristina, aunque le decimos cariñosamente "Cris".
Parece que fue ayer cuando nos reunimos los padres por primera vez con ella al comienzo de esta nueva etapa y ahora faltan pocos días para terminarse el curso. El inicio fue bastante duro para mi, pues tienes que dejar en el colegio parte de tu propia vida, lo que más se quiere en el mundo y las dudas eran muchas: ¿serán cariñosos con ellos?, ¿como les enseñarán?, pero las respuestas no tardaron en llegar al ver la cara de mi hija todos los días a la hora de entrar en el cole y al comprobar día a día todo lo que iba aprendiendo: a contar, las letras del abecedario, escribir su nombre, los días de la semana, así como también normas de comportamiento y educación. Este es el legado que les deja su profe "Cris", a la que echaremos de menos pero al mismo tiempo nos alegramos por quienes el año que viene tengan la suerte de tenerla como profe.
Gracias Cristina, simplemente con estas palabras quería agradecerte todas las horas de dedicación, paciencia y cariño que tuviste para tus alumnos que siempre te recordarán con mucho cariño.
Te deseo mucha suerte y siempre recordaremos a la profe "Cris".
Supoño que con esta carta vos daredes conta que o ano que ven xa non estarei en Ortigueira. O meu vindeiro destino é Mondoñedo e non poido negar que é algo desexado por min xa que con este destino acércome á miña casa. Pero tamén sería inxusto negar que me vou de Ortigueira con moita tristura.
Pero o curso aínda non se acabou, faráoo o día 22 de Xuño, e ata esa data non quero despedidas nin bágoas que aínda nos queda máis dunha semana de moito traballo. O resto chegará no seu momento.
De tódolos xeitos si vos poido dar as grazas a todos e todas, pais e nais, nenos e nenas. GRAZAS.
E tamén Grazas a ti Chus por esta carta tan emotiva. Verbas como as túas fanme pensar que, a pesar de cometer moitos erros, realizo o meu traballo o mellor que poido. Grazas outra vez.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)



Bueno.............chegou o meu turno..........pero non sei moi ben por donde empezar...........
ResponderSuprimirPrimeiro a sorpresa que me levei cando abrin a paxina do blogue e me encontrei coas palabras de Chus e da "nosa profe" teño que dicir que buffff, foi imposible non emocionarme.....A verdade e que pensei que estaba mais forte neste tema.
Intento consolarme pensando que para a "nosa profe" é unha boa noticia, aínda que naide lle poida quitar a súa pena por deixar os nosos pequerrechos que son dela tamén.Buffffffff, canto me esta costando escribir este comentario, pónseme un no na garganta........
Decirche Cris, que os nosos pequerrechos adórante, aínda que iso xa o sabes ti, e darche mil grazas polo trato tanto con nós (os pais/nais) como cos nosos fillos. Estou moi de acordo con Chus con todo o que aprenderon os nosos fillos con alegría e cariño e todo grazas a ti. Estoume liando xa porque non hai palabras para agradecerche todo o teu esforzo, empeño e traballo que adicaches ó mais importante das nosas vidas que son os nosos fillos. Asi que simplemente, GRAZAS POR TODO.